الحاقة

الحاقة

سوره 69 · مکی · 52 آیه · ترتیب نزول: 78

خط
ترجمه‌ها

روی یک کلمهٔ عربی بزنید تا خوانش، ساختار و ریشهٔ آن باز شود.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
  1. محمدمهدی فولادوندآن رخ دهنده.
  1. محمدمهدی فولادوندچيست آن رخ دهنده؟
  1. محمدمهدی فولادوندو چه دانى كه آن رخ دهنده چيست؟
  1. محمدمهدی فولادوندثمود و عاد، آن حادثه كوبنده را تكذيب كردند.
  1. محمدمهدی فولادونداما ثمود به [سزاى‌] سركشى [خود] به هلاكت رسيدند.
  1. محمدمهدی فولادوندو اما عاد، به [وسيله‌] تندبادى توفنده سركش هلاك شدند.
  1. محمدمهدی فولادوند[كه خدا] آن را هفت شب و هشت روز پياپى بر آنان بگماشت: در آن [مدت‌] مردم را فرو افتاده مى‌ديدى، گويى آنها تنه‌هاى نخلهاى ميان تهى‌اند.
  1. محمدمهدی فولادوندآيا از آنان كسى را بر جاى مى‌بينى؟
  1. محمدمهدی فولادوندو فرعون و كسانى كه پيش از او بودند و [مردم‌] شهرهاى سرنگون شده [سدوم و عاموره‌] مرتكب خطا شدند.
  1. محمدمهدی فولادوندو از امر فرستاده پروردگارشان سرپيچى كردند، و [خدا هم‌] آنان را به گرفتنى سخت، فرو گرفت.
  1. محمدمهدی فولادوندما، چون آب طغيان كرد، شما را بر كشتى سوار نموديم.
  1. محمدمهدی فولادوندتا آن را براى شما [مايه‌] تذكرى گردانيم و گوشهاى شنوا آن را نگاه دارد.
  1. محمدمهدی فولادوندپس آنگاه كه در صور يك بار دميده شود.
  1. محمدمهدی فولادوندو زمين و كوه‌ها از جاى خود برداشته شوند و هر دوى آنها با يك تكان ريز ريز گردند.
  1. محمدمهدی فولادوندپس آن روز است كه واقعه [آنچنانى‌] وقوع يابد.
  1. محمدمهدی فولادوندو آسمان از هم بشكافد، و در آن روز است كه آن از هم گسسته باشد.
  1. محمدمهدی فولادوندو فرشتگان در اطراف [آسمان‌]اند، و عرش پروردگارت را آن روز، هشت [فرشته ] بر سر خود بر مى‌دارند.
  1. محمدمهدی فولادونددر آن روز، شما [به پيشگاه خدا] عرضه مى‌شويد، [و] پوشيده‌اى از شما پوشيده نمى‌ماند.
  1. محمدمهدی فولادونداما كسى كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود، گويد: «بياييد و كتابم را بخوانيد.
  1. محمدمهدی فولادوندمن يقين داشتم كه به حساب خود مى‌رسم.
  1. محمدمهدی فولادوندپس او در يك زندگى خوش است:
  1. محمدمهدی فولادونددر بهشتى برين،
  1. محمدمهدی فولادوند[كه‌] ميوه هايش در دسترس است.
  1. محمدمهدی فولادوندبخوريد و بنوشيد، گواراتان باد، به [پاداش‌] آنچه در روزهاى گذشته انجام داديد.
  1. محمدمهدی فولادوندو اما كسى كه كارنامه‌اش به دست چپش داده شود، گويد: «اى كاش كتابم را دريافت نكرده بودم.
  1. محمدمهدی فولادوندو از حساب خود خبردار نشده بودم.
  1. محمدمهدی فولادونداى كاش آن [مرگ‌] كار را تمام مى‌كرد.
  1. محمدمهدی فولادوندمال من، مرا سودى نبخشيد.
  1. محمدمهدی فولادوندقدرت من از [كف‌] من برفت.
  1. محمدمهدی فولادوند[گويند:] «بگيريد او را و در غل كشيد.
  1. محمدمهدی فولادوندآنگاه ميان آتشش اندازيد.
  1. محمدمهدی فولادوندپس در زنجيرى كه درازى آن هفتاد گز است وى را در بند كشيد.
  1. محمدمهدی فولادوندچرا كه او به خداى بزرگ نمى‌گرويد.
  1. محمدمهدی فولادوندو به اطعام مسكين تشويق نمى‌كرد.
  1. محمدمهدی فولادوندپس امروز او را در اينجا حمايتگرى نيست.
  1. محمدمهدی فولادوندو خوراكى جز چركابه ندارد،
  1. محمدمهدی فولادوندكه آن را جز خطاكاران نمى‌خورند.
  1. محمدمهدی فولادوندپس نه [چنان است كه مى‌پنداريد]، سوگند ياد مى‌كنم به آنچه مى‌بينيد،
  1. محمدمهدی فولادوندو آنچه نمى‌بينيد،
  1. محمدمهدی فولادوندكه [قرآن‌] قطعاً گفتار فرستاده‌اى بزرگوار است.
  1. محمدمهدی فولادوندو آن گفتار شاعرى نيست [كه‌] كمتر [به آن‌] ايمان داريد.
  1. محمدمهدی فولادوندو نه گفتار كاهنى [كه‌] كمتر [از آن‌] پند مى‌گيريد.
  1. محمدمهدی فولادوند[پيام‌] فرودآمده‌اى است از جانب پروردگار جهانيان.
  1. محمدمهدی فولادوندو اگر [او] پاره‌اى گفته‌ها بر ما بسته بود،
  1. محمدمهدی فولادونددست راستش را سخت مى‌گرفتيم،
  1. محمدمهدی فولادوندسپس رگ قلبش را پاره مى‌كرديم،
  1. محمدمهدی فولادوندو هيچ يك از شما مانع از [عذاب‌] او نمى‌شد.
  1. محمدمهدی فولادوندو در حقيقت، [قرآن‌] تذكارى براى پرهيزگاران است.
  1. محمدمهدی فولادوندو ما به راستى مى‌دانيم كه از [ميان‌] شما تكذيب‌كنندگانى هستند.
  1. محمدمهدی فولادوندو آن واقعاً بر كافران حسرتى است.
  1. محمدمهدی فولادوندو اين [قرآن‌]، بى‌شبهه، حقيقتى يقينى است.
  1. محمدمهدی فولادوندپس به [پاس‌] نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.